Czuję

Czuję. Zawrót głowy to cztery teksty o podróży. Autor wędruje szlakiem Stendhala, sprawdza, jaki dzień wybrał Casanova na ucieczkę z więzienia, z Kafką przebywa u wód i idzie do kina, okrężnymi drogami trafia w głąb swojego dzieciństwa. Proza Sebalda kocha się w szczegółach. Warto zatrzymać uwagę na mijanym wzgórzu, na przechodniu spacerującym pod parasolem, na współpasażerach w przedziale pociągu, na kloszardach z dworca kolejowego. Literacka podróż nasączona konkretem służy zachowaniu w pamięci wydarzeń teraźniejszych i przypomnieniu minionych, zarówno z historii prywatnej sprzed kilku czy kilkunastu lat, jak i dawniejszej, wspólnej wszystkim ludziom, przekazywanej w listach i dziennikach.

Pamięć jest jedyną bronią przeciw nicości. A pamięć W.G. Sebalda - wielkiego, błyskotliwego intelektualisty - była prawdziwym dziełem sztuki.

Piotr Kofta,

Ascetyczna, napisana krystalicznie czystym językiem proza Sebalda od pierwszego zdania wciąga w rytm hipnotycznej opowieści o pamięci, śmierci, wreszcie o ludziach, którzy minęli.

Bartosz Staszczyszyn, „Lampa"

Sebald jest wirtuozem gry na tym szczególnym instrumencie języka i literatury, jakim jest czas.

Małgorzata Łukasiewicz, „Zeszyty Literackie"

Nie sposób zrobić dla prozy Sebalda więcej, niż uczyniła Małgorzata Łukasiewicz. Przyswoiła ona bowiem najważniejsze jego utwory językowi polskiemu w sposób kongenialny. Kolejne powieści [...] to doprawdy uczta nie tylko literacka. Erudycja autora, od której przez pierwsze sto stron zazwyczaj kręci się czytelnikowi w głowie, z czasem - wspaniały paradoks! - okazuje się niezbędnym wprowadzeniem do fascynującej lektury.

Krystian Wojcieszuk, „ArtPapier"

Jedno różni Sebalda od innych pisarzy niemieckich: język. Jest mistrzem w budowaniu okresów zdaniowych, spokojne uderzenia fal jego zdań przypominają dawno minioną sztukę...

„Frankfurter Allgemeine Zeitung"

Wszystko, co Sebald opisał, jest niesłychanie inteligentne, budzące zazdrość swobodą, z jaką autor podróżnik porusza się po nieskończonym świecie rzeczy, ludzi i zdarzeń wielkich, małych i przeciętnych.

Tadeusz Nyczek, „Przekrój"