Wychodząc z burz

„Wychodząc z burz” to tomik wyjątkowy. Autorka w sposób niezwykle ciekawy skupia się na takich wartościach jak miłość, cierpienie oraz przemijanie. Tworzy przy tym poetyckie neologizmy, odwołuje się do symboli dziedzictwa kultury światowej – motywów biblijnych, mitologicznych czy… twórczości Szopena. W całość tomiku wplecione są ekfrazy opisujące dzieła Vermeera i Gauguina. To lektura, w której każdy znajdzie coś dla siebie.

XLIII. EA HAERE IA OE? (DOKĄD IDZIESZ?)

I zdarzyło się piękno; w jasnym dniu, pod drzewem

Tańczą liście barwami – w sielskim uniesieniu.

Dziewczęta-kwiaty, ciepłe, siedzą w zamyśleniu,

Dojrzała cisza płynie pod szczęśliwym niebem.

Kobieta trzyma owoc i zmysłowym gestem

Swych dłoni i pokusą mocnego spojrzenia

– Z tą siłą zaczerpniętą z jednego korzenia –

Zaświadcza, chlubiąc się tym: „Oto drzewem jestem,

I kwiatem, i owocem, i trwającym bytem –

Tu, na tej ziemi, złotym słońcem rozśpiewanej,

Gdzie wonność się unosi błękitnym welonem,

Gdzie wszystko jest kolorem i rajskim zachwytem;

Praprzyczyną tęsknoty z nagła odczuwanej

I domem – dokąd pójdę, w którąkolwiek stronę!”.