Wesele

Spadła kurtyna, potem się podniosła; najpierw zapanowała cisza, bo szok popremierowy był wielki; publiczność, która po raz pierwszy w życiu zetknęła się z takim dziełem, z początku nie wiedziała, co o tym myśleć, była tylko ogromnie przejęta i skonsternowana; i wreszcie buchnęły oklaski, potem owacje. Aktorzy się kłaniali i kłaniali, na scenę padały kwiaty, wykrzykiwano autora. Ale Wyspiański nie wyszedł. Stał w aktorskiej garderobie i wpatrywał się w przysłany przez kogoś bukiecik fiołków i pudełko czekoladek.
Fragment wstępu Tadeusza Nyczka