Wdowa Couderc

Wdowa Couderc. Pracowita, energiczna, wyrachowana, mściwa. Gotowa na wszystko, byle tylko znienawidzona przez nią rodzina zmarłego męża nie odebrała jej domu. Beznadziejną miłością kocha syna, który bezustannie śle do niej z więzienia prośby o pieniądze.

Jean Passerat-Monnoyeur. Pociągający, tajemniczy, niebezpieczny, nieobliczalny. Nieprzygotowany do życia na własny rachunek, po pobycie w więzieniu nie chce mieć nic wspólnego ze swoją bogatą i wpływową rodziną. Jeśli kogoś nienawidzi, to przede wszystkim siebie. Nigdy nie nauczył się kochać.

Nie spuszczała z niego uważnego spojrzenia, nic nie uszło jej uwagi, nieogolone policzki, jasne, niewidzące oczy, szary garnitur, zniszczony, ze śladami dawnej elegancji, lekkie pantofle. Pewnie poruszał się bezszelestnie, zwinny jak kot. I pewnie, poza siedmioma frankami pięćdziesiąt, które dał kierowcy w zamian za niebieski bilet, nie miał grosza w kieszeni.

On też ją obserwował, mrużył oczy, jakby chciał się jej dokładniej przyjrzeć, a w pewnej chwili lekko skrzywił usta w uśmiechu.

Przypadkowe spotkanie tych dwojga wydaje się dla nich początkiem lepszej przyszłości.

Czy zdołają - wspólnie lub każde z osobna - rozpocząć życie od nowa?

Gdybym nie przeczytał Wdowy Couderc, nie mógłbym napisać Obcego.

Albert Camus

Arcydzieło prozy psychologicznej.

„St. Petersburg Times"

Oto przykład zdolności Simenona do dostrzegania podobieństw między zupełnie niepodobnymi środowiskami i wykazywania uniwersalności tragedii, która dzieje się w każdym z nich.

„The New York Times"

Powieści psychologiczne Simenona są niezwykłe: trudne, posępne, drastyczne, przepełnione goryczą i poczuciem winy, zapachem miejsc, do których trudno mieć jakikolwiek sentyment, przerażające bezwzględnością spojrzenia, a mimo to niesamowicie zajmujące.

John Banville

Te książki to twarde, dosadne i surowe studia ludzkich postaci, doprowadzanych przez okoliczności oraz własne cechy charakteru do sytuacji skrajnych.

„Bookforum"

Simenon jest nie tylko mistrzem suspensu, umie też tak głęboko wniknąć w umysły stworzonych przez siebie postaci, że z nadzwyczajną wiernością oddaje najbardziej nieuchwytne motywy ludzkich działań.

„Cleveland Press"

Brutalny, bezwstydny realizm... Świetnie się czyta.

„Eerie Times"