Vaclav i Lena

Panie i Panowie, oto premiera - z dalekiego kraju iluzji, po raz pierwszy przed Wami: Vaclav Wspaniały oraz jego piękna asystentka Lena!

Na strój każdego szanującego się magika składa się: peleryna (czarna), cylinder (w razie braku należy użyć kartonu i taśmy klejącej) oraz rękawiczki (białe, w ekstremalnych sytuacjach mogą zostać zastąpione lekarskimi). Niezbędny jest również szeroki repertuar zadziwiających sztuczek, a przede wszystkim zapierająca dech w piersiach urocza asystentka. Do magii należy bowiem podchodzić profesjonalnie. Zwłaszcza gdy ma się dziesięć lat i marzy o karierze Davida Coperfielda.

Vaclav, wspierany przez dziewięcioletnią Lenę przygotowuje po kryjomu swój pierwszy pokaz. Oprócz wspólnej tajemnicy łączy ich również pochodzenie - szare przedmieścia Nowego Jorku pełne są rodzin rosyjskich imigrantów. Nagłe zniknięcie Leny w przeddzień występu nie ma jednak nic wspólnego z trickiem iluzjonisty - prawdziwa magia zaś rozpocznie się dopiero, kiedy spotkają się ponownie, po wielu latach. Aby ochronić rodzące się między nimi uczucie będą znów musieli zaufać sobie bezgranicznie oraz stawić czoła ponurym sekretom, które skrywa przeszłość.

Jak sięgam pamięcią, nigdy nie czytałem debiutu z tak doskonale zbudowanymi postaciami - każda z nich została w pełni ukształtowana. To niezwykle dopracowana powieść, która od razu wszystkich oczarowała.

Jason Artur, dyrektor wydawniczy oficyny Heinemann

Jeśli jesteś szczęściarzem, powieść Tanner przywoła ulotne wspomnienia o tym, jak to jest być kochanym bezwarunkowo, całkowicie, na zawsze. Jeśli masz trochę mniej szczęścia znajdziesz w tej historii uczucie, jakiego każdy chciałby doświadczyć.

Pani Tanner bez poszanowania dla naszych codziennych obowiązków skonstruowała powieść, od której nie sposób oderwać się i to w sensie dosłownym. Podczas lektury odsunąłem świat na bok, czynności konieczne sprasowałem do niezbędnego minimum i zarwałem noce, których zarywać stanowczo nie powinienem.

Jakub Małecki, autor Dżozefa (Wydawnictwo W.A.B.),

Momenty swoistej dziecięcej, a później tej bardziej dorosłej miłości, to najpiękniejszy klimat tej książki. Książki, która subtelnie opowiada historię uczucia, młodego ale silniejszego niż wiele innych. Książki, której bohaterowie wydają się być niemalże żywymi, realistycznymi postaciami. Książki, która pokazuje, że niektóre rzeczy warte są, żeby o nie walczyć. I wreszcie - książki z pięknym, zupełnie niesztampowym zakończeniem. Takim, co koronuje całą przyjemność czytania.

Wątek, który zostaje w człowieku po lekturze Vaclava i Leny to znaczenie takich słów jak „pokora" i „akceptacja" - istnieją takie rzeczy we wszechświecie, które po prostu muszą się zdarzyć, nie należy rozkładać ich logiki na czynniki pierwsze.

Padają ważne zdania o tym, że czasem wystarczy popatrzeć na sprawę z szerszej perspektywy - to ona paradoksalnie pokazuje, że wszystko to drobiazgi. Istnieje coś takiego jak magia codzienności, potrzebna jest otwartość, by ją dostrzec, bo naprawdę łatwo przejść obok.

Weronika Wawrzkowicz, TVN Warszawa, Chilli Zet

Haley Tanner stworzyła powieść, która wciąga. Pochłonięci czytaniem odsuwamy wszystko na bok. Niektórzy podobno są nawet w stanie zarwać dla niej noce. W książce Vaclav i Lena autorka podjęła problemy z różnych płaszczyzn naszego życia. Dla jednych będzie to studium dorastania, powieść o trudnym rozstaniu, ale i trudnym powrocie. Kto inny z kolei doszuka się w niej historii życiowych inicjacji, zderzenia magicznego świata z tym prawdziwym, w którym zamiast idylli mamy rozczarowania, cierpienie i łzy. Powieść jest niezwykle wciągająca także dlatego, że podano ją w dobrym stylu, idealnie dopasowanym do fabuły.

Gabriela Zawalidroga,

Myli się ten, kto pomyśli, że debiut młodej autorki jest niewinną i słodką opowieścią o miłości. Owszem, tę miłość czuć, ale uwagę przykuwa coś jeszcze. Tanner fenomenalnie zestawia dwie rzeczywistości - prawdziwą i magiczną, umiejętnie „żongluje" dwoma światami. Iluzja nie tylko przedziera się do okrutnej rzeczywistości, ona również ją leczy, uzdrawia, pozwala w niej żyć. Gdyby pozbawić opowieść przestrzeni wypełnionej sztuczkami i przeżyciami magicznymi, czytelnik trzymałby w dłoniach bezwzględny, bolesny obraz, przesycony lękami, łzami, paraliżującymi wspomnieniami. (...) Trudno nie odnieść wrażenia, że dzięki magii życie bohaterów jest prostsze, łatwiejsze, łagodniejsze, żeby nie powiedzieć mniej bolesne.

Anna Tyka, Czytadeł