T

Rosja, początek XX wieku. Pustelnia Optyńska - tajemniczy monaster, opisany przez Dostojewskiego w Braciach Karamazow. Cel pielgrzymek, a może mistyczna granica, po której przekroczeniu osiąga się pełnię poznania?

Hrabia T. wyrusza w podróż. Chce dotrzeć do Pustelni Optyńskiej, choć nie ma pojęcia, gdzie się ona znajduje i czym właściwie jest. Po drodze spotyka Ariela, diabolicznego demiurga. Ariel twierdzi, że wraz z grupą ghostwriterów stworzył T. i otaczający go świat, w którym rządzą panujące na rynku wydawniczym mody. Jakby tego było mało, za hrabią podążają przedstawiciele niebezpiecznej sekty, chcący złożyć go w ofierze swojemu bóstwu, oraz agenci policji, którzy również nie mają zbyt przyjacielskich zamiarów. Hrabia T. odkrywa, że jest tylko bohaterem literackim, a jego pierwowzorem był Lew Tołstoj. Podróż prowadzi go ku poznaniu prawdy o samym sobie i świecie. Tylko czy dzięki tej wiedzy T. pokona przeciwników i zbliży się do Pustelni?

Pielewin zaprasza czytelnika do gry - z literaturą, filozofią, religią. I jak zwykle szarga wszystkie świętości i ze wszystkich kpi - nabija się z idei Tołstoja i Dostojewskiego, nie zostawia suchej nitki na współczesnych wydawcach, których interesuje tylko zysk, ośmiesza patos i wzniosłe tony.

Wsiadając do pociągu z napisem „Pielewin", nigdy nie wiesz, gdzie dotrzesz. I o to w literaturze - a może po prostu w każdej sztuce - chodzi! Dlatego za jego książkami tak się tęskni, tak się na nie czeka, tak się celebruje ich czytanie. Każda z nich to przygoda.

Ryszard Kozik, Gazeta Wyborcza

Z recenzji poprzednich książek:

Pielewin miesza kulturę masową z wysoką, przerabia dawne dzieła na nowe, lekce sobie waży zasady copyrightu.

Michał Witkowski, „Gazeta Wyborcza"

Świetna literatura - mądra, przekorna, ciekawa - niebawiąca się w erudycyjny spektakl czy stylistyczne pustosłowie. Chciałbym taką czytać codziennie.

Zygmunt Miłoszewski, „Newsweek"

Niebywałe wręcz wyczulenie na wszelkiego rodzaju absurdy oraz umiejętność łączenia kilku stylów naraz - od konwencji science fiction po mistyczną baśń.

Janusz Wróblewski, „Polityka"

Pisarz świetny i niezwykły: autentyczna literacka bestia w najlepszym wcieleniu. Wyobraźnią i pomysłowością mógłby obdzielić kilkudziesięciu innych autorów, poczuciem humoru dorównuje najlepszym mistrzom groteski.

Jacek Wojciechowski, „Nowe Książki"

Niektóre pomysły Pielewina są doprawdy znakomite, a próba nadążenia za nimi przypomina chęć wyobrażenia sobie rzeczywistości składającej się nie z trzech, lecz z kilkunastu wymiarów.

Aleksander Kaczorowski,