Sztylet wenecki

Śmierć profesora niczego nie zakończyła, niczego nie rozwiązała. Była więc początkiem historii, której nie znam? Której końca nie umiem przewidzieć, początku dostrzec, przebiegu zrozumieć?
Jeśli tak, w tym moja szansa. Pod jednym wszakże warunkiem. Że także będę się spieszył. Nie znam mojego przeciwnika, ale i on mnie nie zna. Póki tak jest, żaden z nas nie ma przewagi. Pod jeszcze jednym warunkiem: że i ja zacznę działać, że nie tylko jego inicjatywa, potrzeby jego planu dyktować będą tempo i rodzaj wydarzeń. A zatem dość tego, dość. Wszystko, co wiem o moim otoczeniu, może być złudzeniem. We własnej willi zostaje zamordowany profesor historii. Milicja powierza jednemu z jego dawnych studentów, Jackowi Joachimowi, zadanie wtopienia się w środowisko rodzinne ofiary i odnalezienia zabójcy. Śledczy, wspomagany przez młodą historyk Ewę, natrafia wkrótce na ślad zaginionego sztyletu weneckiego, unikatowego przedmiotu, którego historia sięga daleko wstecz w rodowodzie profesora i osób z jego otoczenia. Tymczasem słoneczna willa staje się niemym świadkiem rozgrywek pomiędzy znajomymi profesora, z których każdy jest potencjalnym podejrzanym. Kolejne niewyjaśnione i niebezpieczne dla życia śledczych zdarzenia jasno wskazują, że wśród zgromadzonych znajduje się przestępca, który w celu zdobycia tytułowego sztyletu nie cofnie się przed niczym.