Sadowa 1866

"Żołnierze austriaccy, którzy dopadli przeciwnika i wreszcie zaczęli go bić, nie rozumieli, dlaczego mają się nagle wycofać. Parli naprzód, aby dać upust wszczepianej im nienawiści do Prusaków, pragnąc odegrać się za porażki poniesione przez kolegów w bitwach pod Zachodem, Skalitz i Trautenau. Niestety, część oficerów niższych rang, dowodzących kompaniami, zdążyła zginąć. Wyżsi oficerowie nie potrafili od razu zapanować nad żołnierską masą. Na przeszkodzie stała nieznajomość języka żołnierzy. A walczyli tam zarówno Słowianie, jak też Węgrzy i Włosi. Dowódcy kompanii potrafili się z nimi porozumieć - przeważnie byli tej samej narodowości, znali swych podkomendnych i umieli do nich przekonująco przemówić; ale wyżsi oficerowie, przeważnie narodowości austriackiej, znali tylko niemiecki." Bitwa pod Sadową, która 3 lipca 1866 roku rozstrzygnęła wojnę austriacko-pruską, była urzeczywistnieniem odwiecznego pragnienia władców Prus, by dominować nad innymi państwami niemieckimi. Przyłożyli się do tego król pruski Wilhelm I, premier Prus Otto von Bismarck i szef sztabu generalnego armii pruskiej generał Helmuth von Moltke. Autor książki opisuje te charakterystyczne postacie przez pryzmat wydarzeń, oczami dziennikarzy prasy europejskiej, a także sięgając do dokumentów epoki i ocen strategów, z którymi nierzadko polemizuje.