Rosja 1917-1920

3 marca Komitet Dumy i Rada Delegatów doszły do porozumienia i powołały Rząd Tymczasowy z księciem Grigorijem Lwowem na czele. Cesarstwo Rosyjskie przestało istnieć, jego miejsce zajęła Republika Rosyjska. Rewolucja lutowa zamknęła się liczbą 196 zabitych i 1000 rannych. Większość zabitych to ofiary samosądów dokonanych na oficerach przez marynarzy Kronsztadu i Helsingforsu. Na rosyjskiej scenie politycznej główną rolę zaczęło odgrywać pięć sił. Pierwszą z nich była Socjaldemokratyczna Partia Robotników Rosji założona w Mińsku w roku 1898. Od roku 1903 partia ta pozostawała rozbita na dwie frakcje: skrajnie rewolucyjną (bolszewicy, od rosyjskiego słowa bolsze czyli więcej), na czele której stanął Włodzimierz Lenin (Ulianow) oraz umiarkowaną (mienszewicy, od rosyjskiego miensze czyli mniej), której przewodził Lew Matron (Julij Cederbaum). Po rewolucji 1905-1907 r. frakcja bolszewicka praktycznie przestała istnieć. Część jej kierownictwa udała się na emigrację, część została aresztowana przez policję. Mienszewicy natomiast stali się główną siłą polityczną w ruchu związkowym i zdobyli największe wpływy wśród robotników rosyjskich. Opracowanie dotyczy wojny domowej i walk wewnętrznych toczonych w Rosji w latach 1918-1921, a więc wydarzeń właściwie nie znanych szerzej do dziś. Skutkiem wojny domowej był rozpad carskiego imperium i wyłonienie się państwa o zupełnie nowym ustroju.