Pan Nakano i kobiety

W tętniącym życiem Tokio, zatłoczonym, pełnym biegnących dokądś ludzi, sklep ze starzyzną pana Nakano wydaje się oazą spokoju. Mijają dni, zmieniają się pory roku, kolejni klienci robią zakupy, czasem tylko oglądają stare rzeczy. Właściciel jest człowiekiem jakby z innej epoki. Niespieszny, zdystansowany, rzadko daje się ponieść emocjom. Precyzyjnie wycenia kolejne przedmioty, czasem odwiedza kochankę, czasem podśmiewa się ze starszej siostry, artystki.

Zatrudniona w jego sklepie Hitomi powoli oswaja się z atmosferą miejsca, przyzwyczajeniami właściciela i klientami. To właśnie tu poznaje Takeo. Niewiele rozmawiają, ale wspólna praca powoli zbliża ich do siebie. Czy ich uczucie okaże się wystarczająco trwałe, by przetrwać pierwsze przeciwności losu? Czy może skończy się wraz z pracą w sklepie?

Kawakami pokazuje, że do szczęścia nie trzeba wiele, że może ono kryć się w zupełnie zwykłych wydarzeniach. O prostych, pozornie banalnych sprawach pisze precyzyjnym, minimalistycznym stylem, który jednak potrafi poruszyć wszystkie zmysły i na długo zapada w pamięć.

Wspaniała powieść o szczęściu – o wielkim szczęściu kryjącym się w drobiazgach, o magii codzienności.

„Berner Zeitung”

Kawakami pisze tak umiejętnie i tak dyskretnie buduje napięcie, że (zachodni) czytelnik podświadomie czeka na jakieś spektakularne wydarzenia lub nagły zwrot akcji. Nic takiego jednak – na szczęście! – nie następuje. Pisarka skupia się na drobiazgach, które czynią nasze życie (i literaturę) dużo bogatszymi niż gwałtowne wahnięcia emocji. I w tym właśnie kryje się przyjemność obcowania z jej prozą.

 „Der Spiegel”