Nowa geografia krytyczna

„Nowa geografia krytyczna” Mariusza Czepczyńskiego to refleksyjna i interdyscyplinarna próba odpowiedzi na pytanie, jaką rolę odgrywa geografia w dotkniętym kryzysami współczesnym świecie.

Autor wychodzi z założenia, że geografia nie może dziś ograniczać się do opisu przestrzeni, lecz powinna stać się praktyką krytycznego myślenia, interpretacji i społecznej odpowiedzialności. W epoce postprawdy, niepewności i nadmiaru danych, w obliczu kryzysów ekologicznych, społecznych, politycznych i epistemologicznych, dalece niewystarczające okazuje się samo gromadzenie informacji. Fundamentalną kwestią jest teraz nadawanie tym informacjom znaczenia.

Książka rozwija ideę nowych geografii krytycznych, które nie odrzucają krytyki, lecz poszerzają jej zakres, włączając podejścia posthumanistyczne, dekolonialne, afektywne i relacyjne. Zamiast udzielać jednoznacznych odpowiedzi, autor proponuje refleksyjny namysł nad samym procesem poznania przestrzeni, nad warunkami produkcji wiedzy, a także nad relacjami władzy wpisanymi w krajobrazy, mapy, narracje i technologie. Geografia jawi się tu jako praktyka interpretacyjna bliska hermeneutyce i świadoma własnej niepewności, inspirowana m.in. myślą Michela Foucaulta i Paula Ricoeura.

W książce znalazły się zarówno refleksje teoretyczne nad statusem nauk o przestrzeni, jak i analizy praktycznych problemów: krajobrazów władzy i pamięci, kartografii krytycznej, reprezentacji przestrzennych, planowania i wyobraźni społecznej. Całość spina wątek etyczny – przekonanie, że geografia krytyczna jest nie tylko analizą, lecz także formą odpowiedzialnego uczestnictwa w świecie.

Przystępny język, liczne odniesienia kulturowe i interdyscyplinarna perspektywa czynią z tej książki propozycję nie tylko dla geografów, lecz także dla badaczy nauk społecznych i humanistycznych oraz dla czytelników zainteresowanych krytycznym namysłem nad przestrzenią, wiedzą i współczesnością.