Klaudyna w Paryżu

Ojciec podejmuje decyzję o przeprowadzce z Montigny do Paryża, by tam kontynuować badania nad ślimakami. Klaudyna źle znosi przeprowadzkę, choruje, musi ściąć swoje olśniewające loki. Krótkie włosy eksponują jej łobuzerski wdzięk, mimo młodego wieku staje się bardziej intrygująca niż niejedna dojrzała kobieta.

Klaudyna, choć nieustannie tęskni za rodzinnym miasteczkiem, powoli odkrywa uroki życia w stolicy. Poznaje swojego kuzyna Marcela i jego ojca Renauda. Delikatny Marcel, śliczny jak dziewczyna, zwierza jej się ze swojej miłości do pewnego Charliego i usiłuje dociec, co łączyło Klaudynę z koleżanką ze szkoły. Ze sporo starszym Renaudem dziewczyna szybko się zaprzyjaźnia - z czasem zacznie ich łączyć coś więcej...

Colette pisze lekko i dowcipnie. Bada granice płci, łamie konwenanse, obnaża skostniałe normy.

Colette okazuje się dziś pod wieloma względami bardzo nowoczesna. Traktowała pisanie jako formę niezależności kobiecej.

Maria Janion

Mistrzyni i odnowicielka francuskiej tradycji pisarstwa intymnego. Długie zdania, doskonale przejrzyste, pełne zmysłowych detali, manifestacji artystycznego smaku, lekkiego podniecenia i gotowości do chłonięcia doznań - to słynny styl Colette.

Kazimiera Szczuka

Colette zawsze wydawała mi się najbardziej autentyczną feministką ze wszystkich pisarek.

Erica Jong

Książka radosna i skrząca się życiem, przepojona najbardziej charakterystycznymi cechami osobowości Colette.

„The New York Times"

Tak jak Chanel „obcięła kobietom włosy i krępujące ruchy spódnice", również Colette coś rozcięła swoim ostrym językiem, być może krępujące kobiety konwenanse.

„Lampa"

Colette powołuje do życia postaci, które nabierają wyrazu dzięki drobiazgowym opisom - prawdę o nich mówią nerwowe gesty, detale garderoby, zdania rzucone w chwili nieuwagi.

„Rzeczpospolita"

Lekkość stylu Colette przyciąga uwagę jej czytelników. Ponadto dowcip i odrzucanie sztywnych norm, opieranie się stereotypom, szukanie czegoś nowego. Cechy te pozwalały Colette na „wyjście z tłumu", miały wyróżniać jej pisarstwo.

Katarzyna Płóciennik,

Colette, gorszycielka i skandalistka, po raz kolejny udowodniła, że jest przede wszystkim znakomitą pisarką, znawczynią charakterów i wybitną obserwatorką, obdarzoną przy tym nieprzeciętnym poczuciem humoru.

Klaudyna jest dla mnie bohaterką numer jeden i postacią kultową. Jej cięty język zwala z nóg. Nie przebiera w słowach i jest z tych kobiet, które "stawiają sprawę jasno". Nie raz przekracza granice przyzwoitości i doskonale się przy tym bawi.

W cyklu ukażą się:

I -