Inczhon-Seul 1950

Książka przybliża najciekawszą operację desantową od czasu zakończenia II wojny światowej – lądowanie sił ONZ pod Inczhon. Spektakularny sukces sił sprzymierzonych wydatnie umocnił pozycję dowodzącego akcją gen. MacArthura. Stał się także nieodłącznym elementem jego legendy jako jednego z najwybitniejszych strategów armii amerykańskiej. 25 czerwca 1950 r. wojska Korei Północnej, działające w imię zjednoczenia państwa, przekroczyły linię demarkacyjną biegnącą wzdłuż 38. równoleżnika. Całkowicie zaskoczona, mniej liczna i pozbawiona wojsk pancernych armia Korei Południowej nie była w stanie przeciwstawić się agresorowi. Prezydent Li Syngman zaapelował o pomoc do Organizacji Narodów Zjednoczonych. Rada Bezpieczeństwa ONZ przegłosowała wniosek o udzielenie Korei Południowej pomocy wojskowej. O godzinie 17.33 pierwsi żołnierze piechoty morskiej zaczęli wdrapywać się po drabinach na falochrony Plaży Czerwonej. Jako pierwsze na jej północnym odcinku wylądowały dwa plutony kompanii A kpt. Johna R. Stevensa. Żołnierze zaraz po pokonaniu falochronu napotkali silny ogień prowadzony z lewej flanki oraz od czoła, gdzie znajdowały się stanowiska ogniowe nieprzyjaciela umieszczone w bunkrach. Kilku marines zostało trafionych zaraz po przeskoczeniu falochronu, pozostali zdołali posunąć się tylko kilka metrów do przodu. Dowódca 3 plutonu, 24-letni por. Baldomero Lopez, starał się zlikwidować gniazdo karabinów maszynowych w jednym z bunkrów. Jednak w momencie, gdy odbezpieczył granat, został trafiony w ramię. Nie był w stanie go rzucić, aby ocalić życie żołnierzy znajdujących się obok, więc położył się na nim i wziął na swoje ciało siłę eksplozji.