Czerwone rękawiczki

Eginald Schlattner (ur. 1932) dzieciństwo i młodość spędził w Fogaraszu u stóp Karpat. Pochodzi z zamożnego mieszczaństwa saskiego. W 1957 roku, pod zarzutem uczestnictwa w spisku antypaństwowym, aresztowany i więziony przez Securitate. By ocalić przed prześladowaniami kilkuset studentów – członków kółka literackiego, składa zeznania obciążające pięciu literatów. Występuje jako świadek oskarżenia w procesie pokazowym. Po wyjściu na wolność, naznoczony piętnem zdrajcy, z trudem powraca do normalnego życia. Kończy studia teologiczne i od 1978 jest pastorem we wsi w pobliżu Hermannstadt/Sibiu, gdzie opiekuje się garstką starych Niemców. Długo nie powraca do literatury. Dopiero po latach zaczyna pisać powieści wyraźnie autobiograficzne, w którym przywołuje najbardziej tragiczne momenty życia.

Zadebiutował w wieku 65 lat powieścią "Kogut bez głowy". "Czerwone rękawiczki" to jego druga książka.

"Siedmiogród, Transylwania, Sibenburgen, Erdely - tyle nazw w różnych językach nosi dziwna i piękna kraina leżąca wewnątrz karpackiego łuku. Przez osiemset lat żyli w niej obok siebie Niemcy, Rumuni i Węgrzy. Eginald Schlattner opisuje rozpad tego jedynego w swoim rodzaju świata. W "Czerwonych rękawiczkach" nie ma martyrologii. Jest za to dystans, epika i pasjonująca, chwilami sensacyjna opowieść o krainie leżącej raptem o 250 kilometrów od naszej granicy".

Andrzej Stasiuk

"Wszystko spisane dojrzałym poetyckim językiem, bez goryczy, za to z przemyślanym dystansem. Nawet gdy oszczędnie relacjonuje szczegóły swojej kaźni i represje wobec bliskich, nie opuszcza go cierpkie poczucie humoru.

(...)

Dwie jeszcze rzeczy czynią tę opowieść szczególnie atrakcyjną: literacka erudycja Schlattnera i, co tu kryć, egzotyczność nieodległej przecież Rumunii - niespokojnego tygla narodów, ojczyzny Ciorana, Ionesco i Eliadego, prowincjonalnego kraju efemerycznych monarchii i fanatycznych reżimów".

Łukasz Grzymisławski, "Gazeta Wyborcza"