Crecy 1346

Trzon każdego skrzydła stanowiła zwarta, piesza falanga, głęboka na sześciu ciężkozbrojnych ludzi i szeroka na mniej więcej 225 metrów. Po bokach każdego skrzydła stały silne oddziały łuczników, uformowanych w trójkąty szpicem zwrócone ku wrogowi. Poza tymi grupami, łucznicy stali też we właściwych skrzydłach, zmieszani z resztą zbrojnych, w różnych proporcjach. Za centrum każdego skrzydła znajdowała się też niewielka rezerwa ciężkozbrojnych jeźdźców, gotowa do ataku w razie przełamania przez Francuzów szyku. Edward III zajął stanowisko dowodzenia w wiatraku stojącym na wzgórzu, położonym w połowie drogi między głównymi siłami. Stamtąd mógł z łatwością obserwować całość starcia i wydawać rozkazy nie biorąc jednak udziału w walce. Chroniła go druga linia wojsk: ciężkozbrojni w liczbie około 700 oraz łucznicy. Siły te stanowiły główne odwody. Poza nimi, na tyłach znajdowały się także tabory. Uszykowawszy armię, król surowo zabronił swoim wojakom opuszczania pozycji. Oczekujący na walką zbrojni pozdejmowali hełmy i siedli na ziemi, kładąc obok broń. Dzięki temu zachowywali swe siły na bój. Treścią książki jest opis przebiegu jednej z najważniejszych bitew wojny stuletniej, stoczonej 26 sierpnia 1346 roku w Crécy (wieś w pł. Francji). Król angielski Edward III pokonał tam króla francuskiego Filipa VI. W bitwie tej od strzałów pieszych łuczników angielskich (ich łuki mierzyły do 2 metrów) poległ kwiat rycerstwa francuskiego. Publikacja zawiera dwie kolorowe plansze obrazujące czternastowieczną broń oraz 5 map.