Chyba za nami nie traficie.

Procho pod wpływem opowieści wujka Tośka

postanawia odnowić stary zwyczaj i uprowadzić

dziewczynę, w której się zakochał; pojawia

się jednak nieprzewidziana okoliczność. Kało,

Nyny i Masingro jadą srebrnym hummerem do

Warszawy, by wykupić niepoprawnego hazardzistę

Grastusia, który zadłużył się w kasynie; przy

okazji chcą uczcić na Dworcu Centralnym rocznicę

śmierci swego kompana Fredka. Siedemnastoletnia

Malwina dowiaduję, że jest wychowywana

przez macochę; ojciec wyznaje córce, że jej matka

była Cyganką.

Chyba za nami nie traficie to czternaście opowieści

ze świata, który na co dzień jest przed nami

zamknięty. Milewski jest wiarygodnym przewodnikiem

po tym świecie, pracował i żył z Romami,

zna ich język, słuchał ich historii, które przy braku

romskiego piśmiennictwa są jedynym wiarygodnym

źródłem wiedzy na temat przeszłości

i teraźniejszości tej wspólnoty. Nie idealizuje

swoich bohaterów, stara się ich zrozumieć, a co

najważniejsze – oddaje im głos.