Chwast

- Mamo?

Nie! Tylko do mnie teraz nic nie mów. Chciałabym krzyczeć: tylko nie mów!

- Mamo… Kupisz mi lody? Kupisz mi lody, kiedy już zejdziemy?

Fal gorąca zalewa mi serce. Lody?

I co mam jej powiedzieć? Że nie zejdziemy? Że nie będzie lodów, że nie będzie nic? Że przed nami…

- A potem pójdziemy…

- Nie ma potem - odpowiadam machinalnie.

- Jest potem. Potem, kiedy jest potem - mówi i przeczuwa, że dzieje się ze mną coś złego. Szarpie mnie za rękaw.

- Mamo…

Co mam jej powiedzieć? Co mam jej powiedzieć? Że muszę ją zabić? Że muszę?! Bo przecież muszę, nie mam innego wyjścia, świat zapętlił mi się na szyi i ciągnie w dół jak młyński kamień.

Muszę ją zabić!

Muszę ją zabić. Dudni w mojej głowie jedno jedyne zdanie, powtarzane bez końca, i nawet jeżeli jestem zła, to jestem dobra. Tylko to mogę dla niej zrobić i tylko ja mogę to zrobić. Nikt inny, nawet jeżeli nigdy więcej jej nie zobaczę tam, po śmierci; ale tam… Tam się nie liczy.

Chwast to mocny, wyrazisty tekst debiutującej pisarki, Iwony Banach.

W wykreowanym w powieści świecie nie ma łatwych rozwiązań, nie ma miejsca na banalne sprawy. To książka prawdziwa do bólu, gryząca. A jednak w tym świecie jest także miejsce dla nadziei na lepsze jutro, na lepsze "potem".

Tytuł ten inauguruje nową serię literatury przeznaczonej dla kobiet, serię opatrzoną hasłem „Żyjemy inaczej – czujemy podobnie” .