Bezludny raj

Hiszpania w przededniu wojny domowej.

Adriana jest późnym dzieckiem, najmłodszym z czwórki rodzeństwa. Urodziła się nie w porę, w rodzinie, w której nie było już miłości. Rodzice, zaabsorbowani swoimi sprawami, nie umieją zająć się córką. Dziewczynką opiekują się Niania María i kucharka Isabel. Adriana różni się od koleżanek ze szkoły, rzadko się odzywa, nie bierze udziału w zabawach. Odbiera rzeczywistość mocno, tak intensywnie, jak zdarza się tylko w dzieciństwie. Życie Olbrzymów ją przeraża, więc ucieka we własny świat, w którym odblaski światła są słowami magicznego języka, ciemność działa jak szkło powiększające, a szafy układają się w tajemnicze miasta. W wyprawach do świata fantazji towarzyszy jej Gawryła, syn rosyjskiej baletnicy mieszkającej w sąsiedztwie. Czytają razem książki, bawią się w teatr, zwierzają się sobie z poważnych dziecięcych kłopotów. Jest tylko jeden szkopuł: matka dziewczynki nie akceptuje tej znajomości.

Do salonu szło się przez korytarz. Mijało się przeszklone drzwi prowadzące do tej części domu, gdzie pastowano parkiet i gdzieniegdzie przykrywano go grubymi dywanami. W te dywany (jeszcze dzisiaj obecne w snach) z przyjemnością zanurzałam bose stopy. Czasem wyobrażałam sobie, że korytarz jest rzeką i że płyną po nim stateczki z gazety, jak te robione przez Nianię Marię ze stron starych numerów „ABC", kiedy byłam jeszcze bardzo malutka. I w jednym z tych stateczków, pełnym wydarzeń i ogłoszeń, płynę ja, z jednym palcem na ustach, aby nakazać ciszę wszystkim widzialnym i niewidzialnym stworzeniom, towarzyszącym mi albo śledzącym mnie podczas przeprawy.

(fragment)

Wejście w książkę hiszpańskiej autorki jest niczym potrząśnięcie śnieżną kulą - jak ono wznieca miliony rozbłysków srebrnego pyłku, tak lektura Bezludnego raju powoduje eksplozję wspomnień z pogrążonego w odmętach pamięci dzieciństwa.

Lektura Bezludnego raju pozwala powrócić do dzieciństwa, do czasu gdyśmy "(...) znali mnóstwo bajek, chociaż nie potrafili czytać" i spojrzeć na świat jeszcze raz naiwnymi oczyma dziecka, zobaczyć magię codzienności i ucieszyć się z najprostszych rzeczy. Pozwala też dorosnąć, skonfrontować się z nieuniknionym. Prowadzi nas za rękę do tego miejsca w duszy, gdzie znajdują się pilnie strzeżone skarby naszej przeszłości w postaci wywołujących kręcące się w oku łzy wspomnień. Piękna.

Marzena Molenda,

Powieść, która bez wątpienia wejdzie do kanonu literatury hiszpańskiej.

„El País"

Prawdziwa perełka w pełnej sukcesów karierze Any Maríi Matute. Bezludny raj to hipnotyzujący obraz delikatnego i magicznego świata dzieciństwa.

Piękna historia, pełna czułości, trochę symboliczna.

Prosta, a zarazem niepokojąca powieść o końcu dzieciństwa przepełnionego magią.

„La Vanguardia"

To ciepła, melancholijna powieść, w której autorce udaje się powiedzieć rzeczy mądre i ważne w całkowicie bezpretensjonalny sposób.

„El Mundo"

Gdy czyta się tę powieść, trudno oprzeć się wrażeniu, że każdy z nas zamieszkiwał kiedyś w takim bezludnym raju, gdzieś między ciemnością a cudownością.

„ABC"

Czytelnik tej wspaniałej powieści z każdą kolejną przeczytaną stroną zdaje sobie sprawę, jak wiele doznań i obrazów z własnego dzieciństwa nie uleciało z jego pamięci, a jedynie ukryło się w Ciemnym Pokoju, do którego w każdej chwili może uchylić drzwi, aby przywołać własne baśnie.

Justyna Budzik,

Cała historia opowiedziana w Bezludnym raju to pochwała potęgi wyobraźni, książek ją rozbudzających, alternatywnych światów, które potrafimy samodzielnie budować w naszych własnych głowach. Ten świat jednak, mimo że niezwykle cenny, szczególnie w chwilach przewlekłej samotności i zwątpienia, nie jest w stanie zastąpić realnego życia. Prawdziwych emocji, uczuć, miłości i wsparcia. Potrzebujemy sprzymierzeńców, inaczej więdniemy jak mała Adri - która najpierw zamilkła, by potem zamknąć oczy i zachorować. Jedyna ścieżka ku ozdrowieniu duszy to więź z drugim człowiekiem.

Dorota Jędrzejewska,

Ten projekt został zrealizowany przy wsparciu finansowym Komisji Europejskiej. Projekt lub publikacja odzwierciedlają jedynie stanowisko ich autora i Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za umieszczoną w nich zawartość merytoryczną.