Władyslaw Tatarkiewicz

(1886-1980); wybitny humanista, filozof, historyk filozofii, estetyk i historyk sztuki, etyk, wykładowca, nauczyciel kilku pokoleń filozofów; w latach 1919–21 profesor filozofii uniwersytetu w Wilnie, 1921–23 — estetyki i historii sztuki współczesnej uniwersytetu w Poznaniu, 1923–61 — filozofii Uniwersytetu Warszawskiego; od 1928 roku członek TNW, 1930–51 — PAU, od 1956 roku — PAN.
Badania naukowe Tatarkiewicza koncentrowały się na zagadnieniach estetyki i historii filozofii oraz historii sztuki, zwłaszcza nowożytnej.
Autor wielu prac z zakresu etyki. Odczyty Tatarkiewicza z zakresu filozofii i historii sztuki, wygłaszane w wielu zagranicznych ośrodkach naukowych, przyczyniły się do popularyzacji osiągnięć polskiej nauki. JegoHistoria filozofii(t. 1–2 1931, wydanie 12 1990, t. 3 1950, wydanie 9 1990), stanowiła w Polsce przez wiele lat podstawowy akademicki podręcznik filozofii.
Inne prace:Rządy artystyczne Stanisława Augusta(1919),O szczęściu(1947, wydanie 9 1990),Skupienie i marzenie(1951),Dominik Merlini(1955),Łazienki warszawskie(1957, wydanie 3 1972),Historia estetyki(t. 1–2 1960, wydanie 4 1988–89; t. 3 1967),O sztuce polskiej XVII i XVIII wieku(1966).
W 1966 roku Tatarkiewicz otrzymał nagrodę państwową I stopnia, a w 1979 roku — specjalną nagrodę państwową.