Wacław Korabiewicz

Wacław Korabiewicz (1903-1994) – polski pisarz, poeta i podróżnik o przydomku „Kilometr”. Urodził się w Petersburgu. Studiował medycynę i etnografię na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Był współzałożycielem i członkiem Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich, który zasłynął z kajakowej wyprawy od Twardoszyna do Konstantynopola. Na uczelni był postrzegany jako „ten, który zawsze wszędzie jest”. Jako lekarz Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni spędził kilka lat na „Darze Pomorza”. W latach 30. podróżował kajakiem po Turcji i Grecji, a także popłynął z żoną kajakiem żaglowym do Indii. Mieszkał w Londynie, gdzie był m.in. założycielem Koła Opieki nad Żołnierzem. Następnie osiadł w São Paulo i Rio de Janeiro, skąd organizował pomoc dla polskich jeńców wojennych. Od 1943 aż do 1954 roku przebywał w Afryce, gdzie pełnił rolę Delegata Rządu RP w Londynie. W 1958 na rok powrócił do Polski, tylko po to żeby następnie wyjechać do Ghany, gdzie, tak jak w Etiopii, pracował jako lekarz. Zmarł w Warszawie. Po jego śmierci urna z prochami została zatopiona na Morzu Bałtyckim. Wybrane książki: Kwaheri (1965), Do Timbuktu (1967), Słońce na ambach (1970), Kajakiem do Indii (1972), Safari Mingi (1973), Złowiłem życie (1977), Żaglem do jogów (1984).