Seneka Młodszy

Seneka Młodszy, Lucius Annaeus Seneca (Minor) – ur. ok. 4 r. p.n.e., zm. w 65 r. n.e., rzymski filozof i tragik. Studia retoryczne i filozofii odbył w Rzymie; od 49 r. wychowawca młodego Nerona; po objęciu przez niego władzy (54 r.), faktycznie kierował państwem; posądzony o uczestnictwo w spisku Pizona, na rozkaz Nerona popełnił samobójstwo.
Należy do najwybitniejszych przedstawicieli młodej szkoły stoickiej. W dziełach filozoficznych porusza głównie zagadnienia etyczne. Podkreśla dualizm duszy i ciała, które jest jej przeszkodą i ciężarem. Prawdziwym człowiekiem jest dusza, w niej przebywa boski duch, który przenikając Wszechświat i każdą jego część, utrzymuje wszystko w istnieniu i doskonałości. Otwarcie się człowieka na głos owej boskiej mocy czyni go wolnym i dobrym, tak jak wolny i dobry jest sam duch. Filozofia, która pozwala widzieć istotę rzeczy i odwracać umysł od ziemskich spraw, pomaga wyzwolić duszę z ograniczających ją namiętności ciała. Jej celem jest osiągnięcie cnoty, rozumianej jako doskonałość moralna, dająca wewnętrzną wolność i szczęście. Człowiek jest z natury grzeszny, jego wola nie zależy od poznania. Napomnienia moralne mają wzmocnić siłę woli dobra. Ponieważ życie jest ciągłą walką z losem i własnymi wadami, postawa mędrca jest ideałem, do którego człowiek może tylko dążyć. Zawarte w pismach Seneki rady służą zbliżeniu się do tego ideału. Przestrzega on przed uleganiem afektom, wskazuje na wartość pogody ducha, wolnego czasu, na potrzebę ciągłej pracy nad sobą, zmierzającej do wewnętrznej harmonii.
(biogram na podstawie Wielkiej encyklopedii PWN, 2003)