Roman Witold Ingarden
2 książki
Roman Witold Ingarden (1893–1970). Filozof i fenomenolog polski, uczeń Edmunda Husserla i Kazimierza Twardowskiego, przyjaciel Edith Stein, współpracował z Alexanderem Pfänderem, Maxem Schelerem, Moritzem Geigerem, Adolfem Reinachem, Theodorem Conradem, Hedwig Conrad-Martius, Gerda Walther, Wilhelmem Schappem, Hansem Lippsem, Fritzem Kaufmannem, Alexandrem Koryém, Jeanem Héringiem, Martinem Heideggerem, Eugenem Finkiem, Ludwikiem Landgrebe i innymi filozofami z kręgu fenomenologii. Studia doktorskie ukończył 1918 roku w Getyndze i Fryburgu Bryzgowiskim. Habilitował się następnie we Lwowie, gdzie pracował do II wojny światowej. W 1944 roku wraz z rodzina opuścił Lwów i przybył do Krakowa, gdzie podjął w czasach stalinowskich zajęcia z filozofii na tamtejszym Uniwersytecie. Pracował tam z przerwami do 1963 roku. Doceniony przez różne środowiska naukowe i filozoficzne. Wyróżniony Nagrodą Herdera. Przebywał wielokrotnie na stypendiach i wykładach gościnnych. Autor licznych prac, publikowanych zarówno w językach obcych, jak i po polsku. Wśród nich wymienić trzeba przede wszystkim: O dziele literackim oraz trzy tomy Sporu o istnienie świata. W historii filozofii polskiej zapisał się jako filozof, który nie uległ wpływom stalinowskim. W trudnych czasach zniewolenia nigdy nie wykładał marksizmu. Pozostał zawsze wierny wartościom wyniesionym ze studiów u Husserla i Twardowskiego.
