Konrad Skolarski

Konrad Skolarski naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku czterech lat pod kierunkiem Marka Mizery. W wieku dziewięciu lat wykonał Koncert f-moll Johanna Sebastiana Bacha z orkiestrą Concerto Avenna. Jako trzynastolatek został laureatem Konkursu Pianistycznego im. Haliny Czerny-Stefańskiej i Ludwika Stefańskiego. W latach 1995–1998 kształcił się pod kierunkiem Janusza Olejniczaka. Swoje umiejętności pogłębiał podczas lekcji prywatnych i mistrzowskich, m.in. u Oksany Jabłońskiej oraz Władimira Krajniewa. W latach 1998–2005 uczył się pod kierunkiem Olgi Rusiny. W 2001 roku zdobył pierwszą nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Piotra Czajkowskiego w Hiszpanii (Huesca).
Ukończył studia podyplomowe w mistrzowskiej klasie Pawła Giliłowa. Był jednym z ostatnich uczniów Petera Feuchtwangera – mentora m.in. Marthy Argerich, Nelsona Freirego czy Shury Cherkassky’ego. Słynny pedagog tak charakteryzował grę Skolarskiego: „Kiedy słucham Konrada, przypomina mi się złoty wiek pianistyki”.
W 2012 roku wytwórnia DUX wydała dwa albumy artysty. Nagrania te zostały wysoko ocenione przez międzynarodową krytykę muzyczną (wyróżnienie 5 du Diapason, nominacja do nagrody Fryderyk), a jego interpretacje sonat Siergieja Prokofiewa i Siergieja Rachmaninowa porównywano z wykonaniami Światosława Richtera czy Emila Gilelsa.
Pianista prowadzi aktywną działalność koncertową. Występował pod batutą m.in. Michaiła Jurowskiego i JoAnn Falletty. Jest wykładowcą Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Jego studenci są laureatami i półfinalistami międzynarodowych konkursów pianistycznych, takich jak: im. Ferruccia Busoniego w Bolzano, Chopinowskiego w Warszawie, konkursów w San Marino, w Hanowerze, a także stypendystami Yamaha Scholarship. Od 2018 roku współtworzy Boarte Piano Trio.