Kazimierz Brandys

(1916-2000) prozaik i eseista, wykładowca na Sorbonie. Od 1981 roku mieszkał w Paryżu. Jeden z redaktorów Kuźnicy i Nowej Kultury. Autor powieści, m.in Miasto niepokonane (1946), Obywatele (1954), Matka Królów (1957), Wariacje pocztowe (1972), Nierzeczywistość (1977), tomów opowiadań: Romantyczność (1960), Jak być kochaną (1970), a także prozy z pogranicza powieści, eseju i dziennika: Listy do pani Z (1958-62), Miesiące (1980-1987), Zapamiętane (1995). Jego proza tłumaczona była m.in na angielski, francuski, niemiecki. Był laureatem nagród -- im. Jurzykowskiego (1982), Prato-Europa (1986), im. Ignatio Silone (1986). W roku 1993 odznaczony został francuskim Orderem Sztuk Pięknych i Literatury.