Joseph A. Herter
1 książka
Joseph A. Herter (1945–2019) – dyrygent, pedagog muzyczny i muzykolog z Detroit w Stanach Zjednoczonych. Ukończył studia muzyczne na Uniwersytecie Michigan w Ann Arbor, gdzie uczył się śpiewu u Rosemary Russell, dyrygentury u Thomasa Hilbisha i Gustava Meiera oraz muzykologii u Glenna Watkinsa. Kontynuował naukę na letnich kursach chóralnych w Westminster Choir College w Princeton. Edukację w kierunku dyrygentury chóralnej kontynuował na seminarium dyrygenckim w Tanglewood w 1984 roku.
Na początku swojej drogi zawodowej pracował jako nauczyciel muzyki i kierownik muzyczny w kilku katolickich szkołach i kościołach w Detroit, m.in. w tzw. Starym Kościele św. Marii, znanym ze znakomitego repertuaru muzycznego i mszy łacińskich z towarzyszeniem orkiestry. W 1974 roku odbył ufundowaną z grantu Fundacji Kościuszkowskiej podróż do Polski, gdzie wkrótce potem zamieszkał na stałe.
W swojej przybranej ojczyźnie Joseph A. Herter był aktywny jako pedagog i dyrygent, prowadził orkiestry z takich ośrodków jak Częstochowa, Jelenia Góra, Kielce, Koszalin, Lublin, Łódź, Olsztyn, Opole oraz Szczecin, a także Orkiestrę Filharmonii Narodowej, z którą nagrywał również ścieżki dźwiękowe do filmów fabularnych i seriali telewizyjnych. Dyrygował premierami polskich kompozytorów, m.in. Zygmunta Stojowskiego, Witolda Lutosławskiego, Krzesimira Dębskiego i Andrzeja Panufnika. Od 1989 roku pracował ponadto w Teatrze Rozrywki w Chorzowie, gdzie pod jego batutą wykonano takie amerykańskie musicale jak West Side Story, Jesus Christ Superstar czy Skrzypek na dachu. Herter był również założycielem i dyrygentem Warszawskiego Archikatedralnego Chóru Chłopięco-Męskiego „Cantores Minores”, z którym koncertował w kilkunastu krajach i wziął udział w około trzydziestu festiwalach. Pod jego kierownictwem Cantores Minores zdobyli najwyższe nagrody na konkursach w Lecco, Pradze, Moskwie i Międzyzdrojach.
Poza intensywną działalnością koncertową Joseph A. Herter zajmował się pisaniem do periodyków międzynarodowych, takich jak „The Polish Review”, „Polish Music Journal”, „Polish Music Newsletter” i „Elgar Society Journal”, a także polskich, m.in. do „Muzyki 21” i „Ruchu Muzycznego”. Jako prelegent był zapraszany na liczne konferencje i sympozja, m.in. w Berlinie, Los Angeles, Nowym Jorku i Waszyngtonie.
Znakomite osiągnięcia muzyczne Josepha A. Hertera spotkały się z międzynarodowym uznaniem: otrzymał medal od miasta Warszawy (1999), nagrody Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2003) i Mazowieckiego Związku Chórów i Orkiestr (2005), Odznakę „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2019) oraz Srebrny Krzyż Zasługi RP (2019). W 2004 roku został wybrany na Honorowego Członka Polish Singers’ Alliance of America, najstarszego polskiego towarzystwa kulturalnego w Ameryce Północnej. W listopadzie 2006 roku został przedstawicielem Fundacji Kościuszkowskiej w Warszawie.
Pionierskie badania Josepha A. Hertera nad pianistą i kompozytorem Zygmuntem Stojowskim, prowadzone od końca lat dziewięćdziesiątych XX wieku, zaowocowały publikacją licznych artykułów na jego temat oraz monografii Zygmunt Stojowski: Life and Music (2007). Przyczyniły się one do wznowienia zainteresowania muzyką Stojowskiego i ponownego jej wprowadzenia na sale koncertowe, a także do serii nowych nagrań.
Na początku swojej drogi zawodowej pracował jako nauczyciel muzyki i kierownik muzyczny w kilku katolickich szkołach i kościołach w Detroit, m.in. w tzw. Starym Kościele św. Marii, znanym ze znakomitego repertuaru muzycznego i mszy łacińskich z towarzyszeniem orkiestry. W 1974 roku odbył ufundowaną z grantu Fundacji Kościuszkowskiej podróż do Polski, gdzie wkrótce potem zamieszkał na stałe.
W swojej przybranej ojczyźnie Joseph A. Herter był aktywny jako pedagog i dyrygent, prowadził orkiestry z takich ośrodków jak Częstochowa, Jelenia Góra, Kielce, Koszalin, Lublin, Łódź, Olsztyn, Opole oraz Szczecin, a także Orkiestrę Filharmonii Narodowej, z którą nagrywał również ścieżki dźwiękowe do filmów fabularnych i seriali telewizyjnych. Dyrygował premierami polskich kompozytorów, m.in. Zygmunta Stojowskiego, Witolda Lutosławskiego, Krzesimira Dębskiego i Andrzeja Panufnika. Od 1989 roku pracował ponadto w Teatrze Rozrywki w Chorzowie, gdzie pod jego batutą wykonano takie amerykańskie musicale jak West Side Story, Jesus Christ Superstar czy Skrzypek na dachu. Herter był również założycielem i dyrygentem Warszawskiego Archikatedralnego Chóru Chłopięco-Męskiego „Cantores Minores”, z którym koncertował w kilkunastu krajach i wziął udział w około trzydziestu festiwalach. Pod jego kierownictwem Cantores Minores zdobyli najwyższe nagrody na konkursach w Lecco, Pradze, Moskwie i Międzyzdrojach.
Poza intensywną działalnością koncertową Joseph A. Herter zajmował się pisaniem do periodyków międzynarodowych, takich jak „The Polish Review”, „Polish Music Journal”, „Polish Music Newsletter” i „Elgar Society Journal”, a także polskich, m.in. do „Muzyki 21” i „Ruchu Muzycznego”. Jako prelegent był zapraszany na liczne konferencje i sympozja, m.in. w Berlinie, Los Angeles, Nowym Jorku i Waszyngtonie.
Znakomite osiągnięcia muzyczne Josepha A. Hertera spotkały się z międzynarodowym uznaniem: otrzymał medal od miasta Warszawy (1999), nagrody Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2003) i Mazowieckiego Związku Chórów i Orkiestr (2005), Odznakę „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2019) oraz Srebrny Krzyż Zasługi RP (2019). W 2004 roku został wybrany na Honorowego Członka Polish Singers’ Alliance of America, najstarszego polskiego towarzystwa kulturalnego w Ameryce Północnej. W listopadzie 2006 roku został przedstawicielem Fundacji Kościuszkowskiej w Warszawie.
Pionierskie badania Josepha A. Hertera nad pianistą i kompozytorem Zygmuntem Stojowskim, prowadzone od końca lat dziewięćdziesiątych XX wieku, zaowocowały publikacją licznych artykułów na jego temat oraz monografii Zygmunt Stojowski: Life and Music (2007). Przyczyniły się one do wznowienia zainteresowania muzyką Stojowskiego i ponownego jej wprowadzenia na sale koncertowe, a także do serii nowych nagrań.
