Georges Perec

(1936-1982) - prozaik i poeta. Urodził się w Paryżu, w rodzinie polskich Żydów. Jego rodzice zginęli w czasie wojny, co odcisnęło mocne piętno na jego twórczości. Studiował historię i socjologię na Sorbonie. Zalicza się go do najważniejszych pisarzy eksperymentalnych drugiej połowy XX wieku. Należał do grupy literackiej OuLiPo, której członkami byli też m.in. Raymond Queneau i Italo Calvino. Po polsku ukazały się jego Rzeczy (1965; wyd. pol. 1967), uhonorowane nagrodą Renaudot, nagrodzone Prix Médicis Życie. Instrukcja obsługi (1978; wyd. pol. 2001), Gabinet kolekcjonera (1979; wyd. pol. 2003), Człowiek, który śpi (1967; wyd. pol. 2003) i Teatr I. Schowek Parmentier poprzedzony Podwyżką (1981, wyd. pol. 2010). Życie... zostało nazwane przez Calvina „ostatnim wielkim wydarzeniem w historii powieści". W każdym niemal utworze Perec podejmował inną grę literacką, czego najlepszym dowodem jest La Disparition (1969) - powieść napisana bez użycia litery „e".