G.E.M. Anscombe
1 książka
G.E.M. Anscombe (1919–2001) – należała do grona najwybitniejszych filozofów XX wieku. Stworzyła podwaliny pod analityczną filozofię działania, doprowadzając do jej wyodrębnienia jako pełnoprawnej dyscypliny filozoficznej. Anscombe pozostawiła po sobie oryginalną i bogatą spuściznę filozoficzną, obejmującą Intencję – jej opus magnum, dwa inne dzieła wydane w formie książkowej (An Introduction to Wittgenstein’s Tractatus inapisanąwraz z mężem, Peterem Geachem, książkę Trzej filozofowie)orazdziesiątki artykułów, w których podejmowała szeroki zakres tematów z zakresu m.in. filozofii działania i filozofii umysłu, etyki (klasyczny artykuł Modern Moral Philosophy z 1958 roku, w którym przedstawiła krytykę konsekwencjalizmu), filozofii polityki, metafizyki (w tym koncepcji przyczynowości, jak w słynnej pracy Causality and Determination z 1971 roku), filozofii języka, teorii percepcji, filozofii religii oraz historii filozofii (zwłaszcza myśli Arystotelesa i św. Tomasza). Była jednym z najbardziej zaufanych uczniów Ludwiga Wittgensteina, z którym łączyły ją więzy przyjaźni. Przetłumaczyła na język angielski m.in. Dociekania filozoficzne. Była głęboko wierzącą katoliczką, angażującą się w dyskusje z zakresu etyki katolickiej (dotyczące choćby zagadnienia moralnej dopuszczalności aborcji, antykoncepcji, eutanazji, kary śmierci, wojny sprawiedliwej). Jedną z głównych motywacji do zajęcia się problematyką intencji było zaangażowanie Anscombe w sprzeciw wobec przyznania przez Uniwersytet Oksfordzki doktoratu honoris causa Harry’emu Trumanowi, odpowiedzialnemu za zrzucenie bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki. Anscombe oburzyło to, jak używano pojęcia intencji w celu wybielenia postaci Trumana. W takich okolicznościach zaczęła powstawać Intencja.
